Feedback

Gevonden zoektermen

Zoekresultaat - inzien document

ECLI:NL:RBLEE:2005:AS7354

Instantie
Rechtbank Leeuwarden
Datum uitspraak
17-02-2005
Datum publicatie
24-02-2005
Zaaknummer
17/080213-03 VEV
Rechtsgebieden
Strafrecht
Bijzondere kenmerken
Eerste aanleg - meervoudig
Inhoudsindicatie

Vormverzuim, vertrouwensbeginsel, rechtmatigheid bewijs, feitelijke omschrijving telastelegging, strafbaarstelling, visumaanvraag

Wetsverwijzingen
Wetboek van Strafrecht 197a
Wetboek van Strafrecht 225
Vindplaatsen
Rechtspraak.nl
Verrijkte uitspraak

Uitspraak

Rechtbank Leeuwarden

Sector strafrecht

VERKORT VONNIS

Uitspraak: 17 februari 2005

Parketnummer: 17/080213-03

VONNIS van de meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak van het openbaar ministerie tegen de verdachte:

[verdachte],

geboren op [geboortedatum] te [geboorteplaats],

wonende te [adres].

De rechtbank heeft gelet op het ter terechtzitting gehouden onderzoek van 3 februari 2005.

De verdachte is verschenen, bijgestaan door mr. M.J. van Rooij, advocaat te Leeuwarden.

TELASTELEGGING

Aan dit vonnis is een door de griffier gewaarmerkte fotokopie van de dagvaarding gehecht, waaruit de inhoud van de telastelegging geacht moet worden hier te zijn overgenomen.

In de telastelegging voorkomende schrijffouten of kennelijke misslagen worden verbeterd gelezen. De verdachte is hierdoor niet in zijn belangen geschaad.

Op schriftelijke vordering van de officier van justitie ter terechtzitting is de telastelegging gewijzigd, zoals in die vordering staat omschreven. Een door de griffier gewaarmerkte fotokopie van die vordering is aan dit vonnis gehecht. De inhoud daarvan moet als hier ingevoegd worden beschouwd.

BESPREKING VERWEREN:

1. De raadsman heeft -een beroep doende op artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering- aangevoerd dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in de vervolging nu er -kort gezegd- tussen het moment van de verdenking en de aanhouding van verdachte ruim vier jaren zijn verstreken waardoor nadeel voor verdachte is ontstaan nu hij in die tijd handelingen heeft verricht waartegen hij zich nu dient te verdedigen.

De rechtbank verwerpt dit verweer. De stelling dat een zeker tijdsverloop tussen verdenking en aanhouding een vormverzuim in de zin van artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering oplevert, kan niet als juist worden aanvaard. Artikel 359a ziet immers op "voorbereidend onderzoek" en daaronder kan niet worden begrepen de tijd die is verstreken tussen het ontstaan van verdenking en het starten van een onderzoek terzake de telastegelegde feiten. Daarnaast vloeit uit het enkele niet-ingrijpen door de politie of het openbaar ministerie niet voort dat er sprake is van grove veronachtzaming van de belangen van verdachte omdat hij zich nu ook tegen de in die periode verrichte handelingen moet verdedigen. Het al dan niet voortzetten van de bewuste handelingen was immers geheel ter keuze van verdachte zelf.

2. De raadsman heeft -met een beroep op het vertrouwensbeginsel- gesteld dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk dient te worden verklaard nu de Nederlandse ambassade en het Ministerie van Buitenlandse Zaken een jarenlang gedoogbeleid -bestaande uit stilzwijgende acceptatie- hebben gevoerd waaraan een zelfde rechtsgevolg moet worden toegekend als aan een concrete toezegging tot niet vervolgen. De raadsman stelt daartoe dat voornoemde overheidsorganisaties, in de ogen van de burger, nauw gelieerd zijn aan het openbaar ministerie zodat de opstelling van deze organisaties het openbaar ministerie bindt.

De rechtbank is van oordeel dat noch uit de wet noch uit het recht voortvloeit dat het handelen danwel het nalaten te handelen van de genoemde, niet voor het strafvervolgingsbeleid verantwoordelijke overheidsorganisaties, het recht van het openbaar ministerie om tot strafvervolging over te gaan, aantast. In de onderhavige zaak klemt dit temeer nu uit de stukken blijkt dat de ambassade en het Ministerie van Buitenlandse Zaken, in plaats van stilzwijgend alles te accepteren, juist steeds strenger zijn gaan controleren of de aangeleverde documenten correct waren. Alleen doordat verdachte zich telkens heeft aangepast aan die strengere eisen, werden de verlangde visa nog verstrekt.

3. De raadsman heeft aangevoerd dat de informatie verkregen door middel van bijzondere opsporingsbevoegdheden uitgesloten moet worden voor het bewijs nu in het dossier geen machtigingen van de rechter-commissaris en/of toestemmingsbesluiten van de officier van justitie aanwezig zijn.

De rechtbank heeft geconstateerd dat in de stukken wordt gerelateerd dat de vereiste machtigingen en/of toestemmingsbesluiten zijn verstrekt alvorens tot toepassing van de opsporingsmethode wordt overgegaan. Daarnaast heeft de officier van justitie gesteld dat het BOB-dossier zoals te doen gebruikelijk voor inzage door de raadsman beschikbaar was; de raadsman heeft bevestigd van deze in Leeuwarden gebruikelijke werkwijze op de hoogte te zijn. De rechtbank acht door deze wijze van werken het recht van de verdediging op het toetsen van de rechtmatigheid van de verkrijging van gegevens die eventueel tot bewijs kunnen worden gebezigd, voldoende gewaarborgd.

De enkele verwijzing naar een -niet inhoudelijk gemotiveerde- beslissing van de rechtbank te Amsterdam acht de rechtbank onvoldoende zwaarwegend om de huidige werkwijze als onvoldoende aan te merken. Dit geldt temeer nu de raadsman niet gesteld heeft dat de belangen van de verdediging geschaad zijn in de onderhavige zaak.

4. De raadsman heeft betoogd dat de telastelegging met betrekking tot het onder 1. telastegelegde partiëel nietig moet worden verklaard indien het openbaar ministerie ook doelt op andere dan de specifiek genoemde personen aangezien de telastelegging dan ten aanzien van die andere personen onvoldoende feitelijk omschreven is.

De rechtbank acht de telastelegging voldoende feitelijk omschreven. De eis dat in een telastelegging die betrekking heeft op een pleegperiode van een aantal jaren alle handelingen c.q. alle personen gespecificeerd in die telastelegging moeten worden opgenomen, vindt geen steun in de wet of het recht. De rechtbank acht de telastelegging door het met name noemen van in ieder geval vijftien personen voldoende feitelijk omschreven om een behoorlijk onderzoek ter terechtzitting uit te voeren alsmede voor verdachte om zich behoorlijk daartegen te kunnen verdedigen.

5. De raadsman heeft gesteld dat uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat de vreemdeling die met een geldig visum in Nederland verblijft, dat niet wederrechtelijk doet zodat verdachte moet worden vrijgesproken van het onder 1. telastegelegde. De raadsman baseert zijn conclusie op een citaat uit de Memorie van Toelichting en een citaat uit de Memorie van Antwoord.

De rechtbank is van oordeel dat de twee citaten de door de raadsman getrokken conclusie niet kunnen dragen. Noch uit de wetsgeschiedenis, noch uit de jurisprudentie vloeit voort dat een op valse gronden c.q. op basis van valse gegevens of valselijk opgemaakte onderliggende bescheiden verkregen visum zondermeer een recht op toegang tot Nederland in het leven roept. Doel en strekking van artikel 197a van het Wetboek van Strafrecht is immers, aldus de Memorie van Toelichting op pagina 3, het treffen van sancties tegen een ieder die een vreemdeling uit winstbejag beoogt te helpen het grondgebied van een van de verdragsluitende partijen binnen te komen of aldaar te verblijven, zulks in strijd met de wetgeving van die partij betreffende de binnenkomst en het verblijf van vreemdelingen.

6. De raadsman heeft voorts betoogd, dat -mocht er sprake zijn van wederrechtelijkheid- er geen sprake is van opzet dan wel grove schuld op de wederrechtelijkheid omdat door de Nederlandse Staat, in casu de ambassade, bij verdachte het vertrouwen is gewekt dat zijn manier van werken akkoord was.

Dit verweer kan geen doel treffen, gezien hetgeen hierboven naar aanleiding van het tweede verweer van de raadsman is overwogen.

7. Ten aanzien van het onder 2. telastegelegde heeft de raadsman gesteld dat er geen sprake is geweest van valsheid in geschrifte nu de reserveringen daadwerkelijk waren gemaakt.

De rechtbank is van oordeel dat deze uitleg van het begrip valsheid in geschrifte te beperkt is. Uit de stukken en het verhandelde ter terechtzitting blijkt immers dat op het moment van reservering al duidelijk was dat de personen voor wie gereserveerd werd niet in het hotel zouden verblijven en dat die reservering en ook de boekingsbevestiging slechts tot doel hadden als bewijs te dienen voor het feit dat dit wel het geval zou zijn.

8. De raadsman heeft ten aanzien van het onder 3. telastegelegde niet-ontvankelijkverklaring van de officier van justitie gevorderd aangezien niet vaststaat dat in Wit-Rusland op valsheid in geschrifte straf is gesteld.

Dit verweer treft doel. De officier van justitie heeft wel bij het dossier gevoegd de in Polen geldende strafbepaling met betrekking tot valsheid in geschrift en het gebruik maken van een vals of vervalst geschrift, doch niet de in Wit-Rusland (Belarus) geldende strafbaarstelling van deze delicten. De rechtbank heeft ambtshalve -na lezing van een Engelstalige versie van de Criminal Code of the Republic of Belarus- niet kunnen vaststellen dat in Wit-Rusland straf is gesteld op valsheid in geschrifte of het gebruik maken van een vals of vervalst geschrift, in een vorm als in de onderhavige zaak telastegelegd. De officier van justitie zal derhalve, in zoverre de telastelegging onder 2. en 3. betrekking heeft op de pleegplaats "Minsk, in ieder geval in Wit-Rusland", niet-ontvankelijk moeten worden verklaard in de vervolging.

9. De raadsman heeft tenslotte gesteld dat verdachte dient te worden vrijgesproken van het onder 3. telastegelegde gebruik maken van de facturen nu de visumaanvragers de facturen gebruikt hebben en niet verdachte of een medeverdachte.

Dit verweer treft doel. De rechtbank zal verdachte vrijspreken van dit onderdeel van het onder 3. telastegelegde feit nu zij dit niet wettig en overtuigend bewezen acht.

BEWEZENVERKLARING

De rechtbank acht het telastegelegde bewezen, met dien verstande dat:

1.

hij, in de periode van 1 oktober 1999 tot en met 24 november 2003, in Nederland,

tezamen en in vereniging met een ander,

personen, te weten onder meer [slachtoffers]

uit winstbejag bij het hen verschaffen van toegang tot Nederland middelen heeft verschaft terwijl hij, verdachte en zijn mededader wisten dat de toegang wederrechtelijk was, door toen en daar meermalen, tezamen en in vereniging met een ander:

-aanvraagformulieren ten behoeve van het verkrijgen van een visum in te vullen en hierin (in strijd met de waarheid) te vermelden, dat de reden van het aanvragen van een visum voor Nederland zakelijke doeleinden zou betreffen en de hierboven genoemde personen hiervoor ongeveer 100 tot 300 Euro of dollars, in ieder geval een geldbedrag te laten betalen en

-voor vervoer ten behoeve van de visumaanvragers te zorgen van het reisbureau van verdachte en verdachtes mededader te Minsk (genaamd [bedrijf 1]) naar de ambassade te Warschau en

-bij de visumaanvragen telkens valselijk opgemaakte hotelreserveringen en hotelfacturen en uitnodigingen van verdachtes bedrijf (genaamd [bedrijf 2]) en valselijk opgemaakte facturen van o.a. [bedrijf 3] en [bedrijf 4] te voegen, en

-te regelen dat de paspoorten voorzien van een visum werden opgehaald bij de ambassade te Warschau en weer werden gebracht naar [bedrijf 1] te Minsk, alwaar zij in ontvangst konden worden genomen door de personen die een visum hadden aangevraagd, en

-lijsten met namen van visumaanvragers die afkomstig waren van [bedrijf 1] te Minsk door te faxen naar [naam hotel] te Drachten en/of zogenaamde hotelbrieven door medewerkers van [naam hotel] te laten voorzien van een stempel van het hotel en/of een handtekening en/of deze te versturen naar het Ministerie van Buitenlandse zaken,

waarna de hierboven vermelde personen vervolgens uiteindelijk in Nederland zijn terechtgekomen;

2.

hij in de periode van 1 april 2000 tot en met 25 november 2003 te Drachten , meermalen,

tezamen en in vereniging met anderen, telkens zogenaamde hotelbrieven en/of boekingsbevestigingen, afkomstig van en/of gericht aan [bedrijf 2] of [naam hotel] of [naam hotel] - elk zijnde een geschrift dat bestemd was om tot bewijs van enig feit te dienen - valselijk heeft opgemaakt immers heeft verdachte, tezamen en in vereniging met anderen, telkens

ten aanzien van de hotelbrieven:

valselijk hierop ingevuld, het aantal nachten dat in het [naam hotel] zou worden verbleven en de verblijfplaats en hierop een stempel van het [naam hotel] geplaatst, en deze brieven van een datum en/of handtekening voorzien en vervolgens deze brieven geretourneerd naar het Ministerie van Buitenlandse zaken

en

ten aanzien van de boekingsbevestigingen (opgemaakt op naam van [naam hotel]):

valselijk hierop ingevuld dat een reservering in [naam hotel] voor een bepaalde persoon is bevestigd voor een bepaalde periode (zulks terwijl in werkelijkheid de in de hotelbrieven en boekingsbevestigingen vermelde personen niet kwamen overnachten in het [naam hotel])

zulks telkens met het oogmerk om die geschriften als echt en onvervalst te gebruiken of door anderen te doen gebruiken

en

dat hij, in de periode van 1 april 2000 tot en met 25 november 2003 te 's-Gravenhage, meermalen, tezamen en in vereniging met anderen, telkens opzettelijk gebruik heeft gemaakt van valse hotelbrieven en van valse boekingsbevestigingen - elk zijnde een geschrift dat bestemd was om tot bewijs van enig feit te dienen - als waren die geschriften telkens echt en onvervalst, bestaande dat gebruik maken hierin dat verdachte en verdachtes mededaders die geschriften aan het Ministerie van Buitenlandse Zaken te 's-Gravenhage hebben aangeboden ten behoeve van het verkrijgen van visa, en bestaande die valsheid hierin dat op voornoemde hotelbrieven valselijk was ingevuld het aantal nachten dat in [naam hotel] zou worden verbleven en de verblijfplaats en hierop een stempel van [naam hotel] was geplaatst en deze brieven van een datum en/of een handtekening waren voorzien en dat op de boekingsbevestigingen valselijk was ingevuld dat een reservering in [naam hotel] voor bepaalde personen is bevestigd;

3.

hij in de periode van 1 januari 2001 tot en met 24 november 2003, in Nederland, tezamen en in vereniging met anderen, meermalen, telkens facturen - elk zijnde een geschrift dat bestemd was om tot bewijs van enig feit te dienen - valselijk heeft opgemaakt, immers hebben verdachte en zijn mededaders telkens valselijk op die facturen ten name van [bedrijf 3] Drachten (zulks terwijl [bedrijf 3] Drachten sinds 1 januari 2001 was opgehouden te bestaan) vermeld dat auto-onderdelen en/of verf en/of vloertegels en/of een of meer andere goederen waren geleverd aan de op die facturen vermelde personen (zulks terwijl die goederen niet waren geleverd) en heeft verdachte of verdachtes mededader(s) deze facturen van een handtekening voorzien, en heeft verdachte of verdachtes mededader(s) telkens valselijk op die facturen ten name van [naam hotel] te Drachten vermeld dat een op die factuur vermelde persoon op een bepaalde datum in [naam hotel] heeft overnacht, zulks terwijl die persoon niet in [naam hotel] heeft overnacht,

zulks telkens met het oogmerk om die geschriften als echt en onvervalst te gebruiken of door anderen te doen gebruiken.

De verdachte zal van het meer of anders telastegelegde worden vrijgesproken, aangezien de rechtbank dat niet bewezen acht.

KWALIFICATIE

Het bewezene levert op de misdrijven:

1. Een ander bij het zich verschaffen van toegang tot Nederland uit winstbejag

middelen verschaffen, terwijl hij weet of ernstige redenen heeft te vermoeden dat de

toegang wederrechtelijk is, terwijl het feit in vereniging wordt begaan door meerdere personen, meermalen gepleegd.

2. Medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd

en

medeplegen van het opzettelijk gebruik maken van het valse geschrift als bedoeld in

artikel 225, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst,

meermalen gepleegd.

3. Medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd.

STRAFBAARHEID VERDACHTE

De rechtbank acht verdachte strafbaar nu niet van enige strafuitsluitingsgrond is gebleken.

STRAFMOTIVERING

De rechtbank neemt bij de bepaling van de hierna te vermelden strafsoort en strafmaat in aanmerking:

- de aard en de ernst van de gepleegde feiten;

- de omstandigheden waaronder deze zijn begaan;

- de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken en deze naar voren komt uit het uittreksel uit het algemeen documentatieregister en het voorlichtingsrapport;

- de vordering van de officier van justitie tot veroordeling van verdachte terzake het telastegelegde tot 15 maanden gevangenisstraf, waarvan 5 maanden voorwaardelijk, met aftrek van voorarrest;

- het pleidooi van de raadsman.

De rechtbank heeft bewezen verklaard dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan mensensmokkel en het plegen van valsheid in geschrift en het gebruik maken van valse geschriften. Het betreft hier een kwalijke handelwijze. Het is genoegzaam bekend dat de overheid heden ten dage een restrictief beleid hanteert in verband met het toelaten van mensen van allerlei nationaliteiten die in Nederland willen verblijven. Hoezeer ook begrijpelijk dat sommige mensen vanwege armoede in eigen land een -illegaal- verblijf in Nederland trachten te verkrijgen, de overheid dient juist daarom te zorgen voor een evenwichtig en eerlijk toelatingsbeleid voor mensen van andere nationaliteiten. Door de gestelde regels te omzeilen en mensen zo het land binnen te smokkelen, wordt het overheidsbeleid doorkruist en wordt illegaal verblijf in Nederland bevorderd. Doordat verdachte hierbij handelde uit winstbejag is hij strafbaar. Nu gesteld kan worden dat verdachte door zijn handelwijze heeft gehandeld tegen het belang van de samenleving als geheel, is de rechtbank van oordeel dat een gevangenisstraf op zijn plaats is voor de duur zoals hierna te bepalen.

TOEPASSING VAN WETSARTIKELEN

De rechtbank heeft gelet op de artikelen 5, 14a, 14b, 14c, 47, 57, 197a(oud) en 225(oud)van het Wetboek van Strafrecht.

DE UITSPRAAK VAN DE RECHTBANK LUIDT

RECHTDOENDE:

Verklaart de dagvaarding geldig.

Verklaart de officier van justitie niet ontvankelijk in de vervolging voorzover deze betrekking heeft op de onder 2. en 3. telastegelegde pleegplaats Minsk, in ieder geval in Wit-Rusland.

Verklaart het telastegelegde bewezen, te kwalificeren en strafbaar in voege als voormeld en verdachte deswege strafbaar.

Veroordeelt verdachte te dier zake tot:

Een gevangenisstraf voor de duur van twaalf maanden.

Bepaalt, dat van deze gevangenisstraf een gedeelte, groot vier maanden niet zal worden tenuitvoergelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten, op grond, dat de veroordeelde zich voor het einde van een proeftijd, welke hierbij wordt vastgesteld op twee jaren, aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.

Beveelt, dat de tijd door de veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en/of voorlopige hechtenis doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is telastegelegd dan het bewezenverklaarde en spreekt verdachte daarvan vrij.

Dit vonnis is gewezen door mr. A.H.M. Dölle, voorzitter, mr. J.J. Beswerda en mr. G.C. Koelman, rechters, bijgestaan door T.L. Komrij, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 17 februari 2005.