Feedback

Zoekresultaat - inzien document

ECLI:NL:RBDHA:2019:10053

Instantie
Rechtbank Den Haag
Datum uitspraak
13-09-2019
Datum publicatie
03-10-2019
Zaaknummer
AWB 18/9580
Rechtsgebieden
Vreemdelingenrecht
Bijzondere kenmerken
Eerste aanleg - enkelvoudig
Inhoudsindicatie

inreisverbod niet in strijd met art. 41, eerste lid, Aanvullend Protocol

Vindplaatsen
Rechtspraak.nl
Verrijkte uitspraak

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Middelburg

Bestuursrecht

Zaaknummer: AWB 18/9580

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[naam] , eiser

(gemachtigde: mr. A. Orhan)

en

de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder.

Procesverloop

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het besluit van verweerder van 23 november 2018 (het bestreden besluit).

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

De behandeling van het beroep heeft plaatsgevonden op 22 augustus 2019. Eiser heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Verweerder is, met bericht vooraf, niet ter zitting verschenen.

Overwegingen

1. Eiser is geboren op [geboortedatum] en heeft de Turkse nationaliteit. Bij besluit van 21 december 2017 heeft verweerder een aanvraag van eiser om hem een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd met als verblijfsdoel ‘arbeid als zelfstandige’ te verlenen, afgewezen. Bij besluit van 27 juli 2018 is het daartegen door eiser ingediend bezwaar ongegrond verklaard. De voorzieningenrechter van deze rechtbank heeft op 2 november 2018 het daartegen door eiser ingestelde beroep ongegrond verklaard1. Deze uitspraak staat in rechte vast. Bij besluit van 27 juli 2018 heeft verweerder een tweede aanvraag van eiser om een reguliere verblijfsvergunning met als doel ‘arbeid als zelfstandige’ afgewezen. Hiertegen heeft eiser geen rechtsmiddelen aangewend.

2. Bij het bestreden besluit heeft verweerder op grond van artikel 66a, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vreemdelingenwet 2000 aan eiser een inreisverbod van twee jaar opgelegd. Daaraan heeft verweerder ten grondslag gelegd dat tegen eiser bij besluit van 21 december 2017 een terugkeerbesluit is uitgevaardigd en dat eiser niet heeft voldaan aan deze terugkeerverplichting.

3. Eiser heeft in de gronden van beroep gesteld dat verweerder geen inreisverbod had mogen opleggen. Eiser beroept zich daarbij op artikel 6.5, tweede lid, aanhef en onder g, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb). Het opleggen van een inreisverbod is volgens eiser in strijd met artikel 41, eerste lid, van het Aanvullend Protocol (hierna: AP)2, nu de verblijfsrechtelijke procedure voor arbeid als zelfstandige nog loopt. Eiser heeft daarbij verwezen naar het arrest Tum & Dari van het Hof van Justitie van de Europese Unie3. Eiser heeft ter zitting, onder verwijzing van een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Den Bosch4, nog gesteld dat verweerder de belangen van eiser had dienen mee te wegen bij het bestreden besluit. Indien eiser het Schengengebied niet meer kan inreizen, is het voor hem niet meer mogelijk om zijn onderneming voort te zetten.

De rechtbank oordeelt als volgt.

4. De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat het opleggen van het inreisverbod niet in strijd is artikel 6.5, tweede lid, aanhef en onder g van het Vb of met artikel 41, eerste lid, van het AP. Verweerder heeft er daarbij terecht op gewezen dat eisers eerdere aanvragen om een reguliere verblijfsvergunning onder de beperking ‘arbeid als zelfstandige’ zijn afgewezen, en dat deze afwijzingen in rechte vaststaan. Anders dan eiser heeft betoogd, loopt er geen verblijfsrechtelijke procedure meer. Nu eiser niet rechtmatig in Nederland verblijft, is het tegen eiser uitgevaardigd inreisverbod geen verboden beperking in de zin van artikel 41, eerste lid, van het AP. De rechtbank verwijst in dit kader naar de uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 20 juli 20165 en 29 november 20186.

De stelling van eiser ter zitting dat verweerder de belangen van eiser ten onrechte niet heeft meegewogen, kan niet worden gevolgd. Eiser heeft immers nagelaten een zienswijze in te dienen tegen het voornemen van verweerder van 30 juli 2018 om het inreisverbod op te leggen. Hierin had eiser zijn eventuele belangen kenbaar kunnen maken.

5. Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenvergoeding bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C. van Boven-Hartogh, rechter, in tegenwoordigheid van mr. W.H. Mentink, griffier.

Afschrift verzonden aan partijen op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan binnen vier weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.

1 AWB 18/6257

2 Bij de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije (PB 1972 L 293).

3 Zaaknummer C16-05

4 Uitspraak van 21 februari 2019, ECLI:NL:RBOBR:2019:1031

5 ECLI:NL:RVS:2016:2121

6 ECLI:NL:RVS:2018:3922