Feedback

Zoekresultaat - inzien document

ECLI:NL:GHAMS:2016:5334

Instantie
Gerechtshof Amsterdam
Datum uitspraak
09-12-2016
Datum publicatie
21-12-2016
Zaaknummer
14/00825
Rechtsgebieden
Belastingrecht
Bijzondere kenmerken
Hoger beroep
Inhoudsindicatie

Een brief van de heffingsambtenaar, verzonden tijdens de beroepsprocedure, moet worden aangemerkt als een ambtshalve vermindering van de WOZ-waarde. Aan belanghebbende moet een proceskostenvergoeding worden toegekend, omdat, anders dan de rechtbank heeft geoordeeld, de noodzaak tot het instellen van beroep niet uitsluitend voortvloeide uit de handelwijze van belanghebbende.

Wetsverwijzingen
Wet waardering onroerende zaken 22
Algemene wet bestuursrecht 8:75
Vindplaatsen
Rechtspraak.nl
V-N Vandaag 2016/2874
V-N 2017/11.18.2
FutD 2017-0044
NTFR 2017/430 met annotatie van E.P. Hageman
Verrijkte uitspraak

Uitspraak

GERECHTSHOF AMSTERDAM

kenmerk 14/00825

9 december 2016

uitspraak van de eerste enkelvoudige belastingkamer

op het hoger beroep van

[Belanghebbende] te [woonplaats] , belanghebbende,

gemachtigde: [gemachtigde]

tegen de uitspraak van 8 oktober 2014 in de zaak met kenmerk AWB 14/1019 van de rechtbank Noord-Holland (hierna: de rechtbank) in het geding tussen

belanghebbende

en

de heffingsambtenaar van de gemeente Zaanstad, de heffingsambtenaar.

1 Ontstaan en loop van het geding

1.1.

De heffingsambtenaar heeft bij beschikking krachtens artikel 22 van de Wet waardering onroerende zaken met dagtekening 28 februari 2013 de waarde van de onroerende zaak [woning] (hierna: de woning) voor het jaar 2013, naar de waardepeildatum 1 januari 2012 (hierna ook: de WOZ-waarde), vastgesteld op € 182.000. In hetzelfde geschrift is ook de aanslag onroerendezaakbelastingen 2013 bekend gemaakt.

1.2.

Belanghebbende heeft op 11 april 2013 bezwaar gemaakt. De heffingsambtenaar heeft bij uitspraak gedagtekend 20 februari 2014 het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard.

1.3.

Belanghebbende heeft op 9 maart 2014 beroep ingesteld. De rechtbank heeft op het beroep van belanghebbende als volgt beslist:

  • -

    verklaart het beroep gegrond;

  • -

    vernietigt de uitspraak op bezwaar;

  • -

    verklaart het bezwaar van eiser ontvankelijk en handhaaft de waardebeschikking en aanslag onroerende-zaakbelastingen 2013;

  • -

    bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit, en

  • -

    gelast dat verweerder het door eiser betaalde griffierecht van € 45 vergoedt.

1.4.

Het tegen deze uitspraak ingestelde hoger beroep is bij het Hof ingekomen op 19 november 2014. De heffingsambtenaar heeft een verweerschrift ingediend.

1.5.

Op 13 oktober 2016 respectievelijk 31 oktober 2016 zijn nadere stukken ingekomen van de heffingsambtenaar respectievelijk belanghebbende. Deze stukken zijn in afschrift verstrekt aan de wederpartij.

1.6.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 31 oktober 2016. De zaak van belanghebbende is gelijktijdig behandeld met de zaken met de kenmerken 14/00824, 14/00828, 14/00829 en 14/00830.Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt dat met deze uitspraak wordt meegezonden.

2 Feiten

2.1.

De rechtbank heeft in haar uitspraak (waarin belanghebbende wordt aangeduid als ‘eiser’ en de heffingsambtenaar als ‘verweerder’) de navolgende feiten vastgesteld:

Eiser is eigenaar van de woning. De woning betreft een appartement met een berging. Het appartement is gelegen op de begane grond. De inhoud van de woning is ongeveer 241 m³. Het bouwjaar is 1993.

2.2.

Het Hof voegt hier nog de volgende feiten aan toe.

2.3.

Tot de in eerste aanleg door belanghebbende ingediende gedingstukken behoort een afschrift van een e-mailbericht van gemachtigde aan de heffingsambtenaar van 6 februari 2014, waarin – voor zover hier relevant – het volgende is vermeld:

“Onderwerp: Bezwaar [inzake de woning]

Bijlagen: (…) 2013-04-11 instellen bezwaar.pdf (…)

Geachte heer/mevrouw (…),

“In navolging op uw schrijven bijgaand de reeds ingediende stukken.”

3 Geschil in hoger beroep

In geschil is de waarde van de woning op 1 januari 2012. Voorts is in geschil of belanghebbende recht heeft op vergoeding van de door haar gemaakte kosten in bezwaar en beroep.

4 Beoordeling van het geschil

4.1.

Het Hof overweegt met betrekking tot de WOZ-waarde van de woning als volgt.

4.1.1.

Tijdens de zitting in hoger beroep heeft gemachtigde gewezen op een (in eerste aanleg reeds overgelegde) brief van de heffingsambtenaar van 28 april 2014 waarin deze aan gemachtigde zonder voorbehoud heeft bericht dat de WOZ-waarde van de woning ambtshalve wordt verminderd tot € 171.000. De heffingsambtenaar heeft hierop verklaard dat hij zich aan deze aan gemachtigde medegedeelde beslissing gebonden acht en dat de WOZ-waarde dienovereenkomstig moet worden verminderd.

4.1.2.

Partijen hebben vervolgens ter zitting verklaard dat, nu aldus uitgegaan moet worden van een WOZ-waarde van € 171.000, de waarde van de woning niet meer in geschil is.

4.1.3.

Gelet op het voorgaande is het hoger beroep gegrond en dient de WOZ-waarde van de woning te worden vastgesteld op € 171.000. De aanslag onroerendezaakbelastingen 2013 moet dienovereenkomstig worden verminderd.

4.2.

Het Hof overweegt met betrekking tot het geschilpunt inzake de door belanghebbende verzochte proceskostenvergoeding als volgt.

4.2.1.

De rechtbank heeft hieromtrent in haar uitspraak het volgende overwogen:

10. Eiser verzoekt verweerder te veroordelen in de gemaakte proceskosten voor zowel de bezwaar- als beroepsprocedure overeenkomstig het Besluit proceskostenvergoeding bestuursrecht (hierna: het Besluit).

11. Verweerder stelt zich wat betreft de proceskosten voor het beroep op het standpunt dat voor een veroordeling dienaangaande geen reden bestaat omdat eiser dan wel de gemachtigde de beroepsprocedure had kunnen voorkomen. Verweerder voert in dat verband aan dat:

- hij op 13 september 2013 van de gemachtigde een email (met als bijlage een taxatierapport) heeft ontvangen waarin wordt verwezen naar een eerder ingediend bezwaarschrift;

- hij de gemachtigde naar aanleiding daarvan bij email van 6 december 2013 en vervolgens bij brieven van 13 en 23 december 2013 en 4 februari 2014 onder meer heeft verzocht om een kopie van dat ingediende bezwaarschrift en verzendbevestiging, aan de hand waarvan de eerdere tijdige indiening blijkt;

- hij de gemachtigde bij de brief van 4 februari 2014 nog een termijn van vijf dagen heeft verleend om de verzochte gegevens te overleggen en hij daarbij de gemachtigde heeft gewezen op de eventuele sanctie: niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaar;

- hij met de gemachtigde over deze kwestie meerdere malen telefonisch contact heeft gehad;

- hij de verzochte gegevens niet voor afloop van de laatst gestelde termijn heeft ontvangen;

- hij vervolgens bij de uitspraak op bezwaar van 20 februari 2014 het bezwaar niet-ontvankelijk heeft verklaard;

- hij pas eerst (nadat tegen die uitspraak beroep was ingesteld) op 16 mei 2014 als bijlage behorende bij het door de rechtbank doorgestuurde beroepschrift van eiser de kopie van het gefaxte bezwaarschrift, de ontvangstbevestiging en een verzendspecificatie heeft ontvangen, waaruit hem is gebleken dat het bezwaar tijdig is ingediend.

12. De rechtbank is in de gegeven omstandigheden van oordeel dat de noodzaak tot het instellen van beroep uitsluitend voortvloeit uit de handelwijze van eiser, dan wel de gemachtigde (vergelijk Hoge Raad 12 mei 2006, nr. 42449, ECLI:NL:HR:2006:AX0985). Immers, had de gemachtigde de verzochte gegevens (specifiek het bezwaarschrift en de verzendbevestiging van de fax) binnen de laatst gestelde termijn overgelegd dan was de niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaar achterwege gebleven. De stelling dat de verzochte gegevens als bijlage waren bijgevoegd bij de aan verweerder op 6 februari 2014 verzonden email, heeft de gemachtigde, tegenover de betwisting van verweerder, niet aannemelijk gemaakt. Gelet op het voorgaande ziet de rechtbank geen reden verweerder te veroordelen in de proceskosten voor het beroep.

13. Nu verweerder de waarde niet te hoog heeft vastgesteld, bestaat geen aanleiding hem te veroordelen in de kosten van de bezwaarprocedure.

4.2.2.

Belanghebbende stelt dat het te wijten is aan de handelwijze van de heffingsambtenaar dat de noodzaak bestond om beroep in te stellen. Het bewaarschrift is tijdig per fax ingediend, via het algemene faxnummer van de gemeente, dat daarvoor destijds gebruikt kon worden. Het dient volgens belanghebbende voor rekening van de heffingsambtenaar te komen dat het bezwaarschrift vervolgens blijkbaar bij de gemeente is zoekgeraakt. Bovendien heeft gemachtigde op de herhaalde verzoeken van de heffingsambtenaar om een kopie van het ingediende bezwaarschrift eerst telefonisch en vervolgens per e-mail gereageerd. Gemachtigde heeft ter zitting in hoger beroep verklaard een PDF-bestand van het bezwaarschrift, de verzendbevestiging en een machtiging als bijlage bij het onder 2.3 vermelde e-mailbericht van 6 februari 2014, dus voordat uitspraak op bezwaar is gedaan, aan de heffingsambtenaar te hebben verzonden, zodat volgens gemachtigde ook om die reden de noodzaak tot het instellen van beroep is te wijten aan de handelwijze van de heffingsambtenaar.

4.2.3.

De heffingsambtenaar stelt zich op het standpunt dat de rechtbank terecht heeft beslist dat voor een veroordeling in de proceskosten in beroep geen aanleiding bestaat, omdat belanghebbende dan wel gemachtigde de beroepsprocedure had kunnen voorkomen. Ondanks verzoeken aan gemachtigde om het bezwaarschrift te overleggen, hebben de betreffende stukken de heffingsambtenaar pas in de beroepsfase bereikt. Hierdoor was eerder niet gebleken dat het bezwaarschrift tijdig was ingediend en werd het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. Als gemachtigde in de bezwaarfase het bewijs had geleverd van de tijdige indiening van het bezwaar, had hij reeds in de bezwaarfase de grieven van belanghebbende tegen de vastgestelde WOZ-waarde inhoudelijk beoordeeld en was hij reeds bij de uitspraak op bezwaar overgegaan tot vermindering van de vastgestelde WOZ-waarde tot € 171.000, zo stelt de heffingsambtenaar.

4.2.4.

De heffingsambtenaar heeft ter zitting bevestigd dat het bezwaarschrift door gemachtigde tijdig per fax is verstuurd naar het algemene faxnummer van de gemeente Zaanstad, dat dit algemene nummer destijds voor het indienen van dergelijke bezwaarschriften gebruikt kon worden, en dat het bezwaarschrift tijdig is ontvangen. Dit is als zodanig niet meer in geschil. Voorts heeft de heffingsambtenaar verklaard dat het gebruikelijk is dat faxberichten die via het algemene faxnummer binnenkomen, doorgestuurd worden naar de afdeling waaraan het bericht is gericht. De heffingsambtenaar stelt dat het betreffende faxbericht hem echter nooit heeft bereikt en dat hij niet heeft onderzocht of het faxbericht intern is doorgestuurd naar de juiste afdeling. Daarnaast heeft de heffingsambtenaar verklaard niet op de hoogte te zijn van de inhoud van de bijlagen van de onder 2.3 vermelde e-mail van gemachtigde van 6 februari 2014.

4.2.5.

De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 12 mei 2006, nr. 42.449, ECLI:NL: HR:2006:AX0985, BNB 2006/270, in rechtsoverweging 3.2 het volgende overwogen:

“Vooropgesteld moet worden dat wanneer een belanghebbende geheel of gedeeltelijk in het gelijk wordt gesteld, als regel de door hem in beroep gemaakte kosten voor vergoeding op de voet van artikel 8:75 Awb in aanmerking komen. Van deze regel mag worden afgeweken indien de noodzaak tot het instellen van beroep uitsluitend voortvloeide uit de handelwijze van de belanghebbende. De enkele omstandigheid dat de noodzaak tot het instellen van beroep mede voortvloeide uit de handelwijze van de belanghebbende, is derhalve niet voldoende.”

4.2.6.

Gelet op hetgeen onder 4.2.4 is overwogen, is het Hof van oordeel dat de noodzaak tot het instellen van beroep niet uitsluitend voortvloeide uit de handelwijze van belanghebbende. Vaststaat immers dat het bezwaar tijdig is ingediend, via een faxnummer dat daarvoor gebruikt kon worden. De omstandigheid dat het bezwaarschrift vervolgens kennelijk bij de gemeente intern in het ongerede is geraakt, dient in dit verband aan de heffingsambtenaar te worden toegerekend; reeds hierdoor dient de conclusie te luiden dat de noodzaak tot het instellen van beroep niet uitsluitend voortvloeide uit de handelwijze van belanghebbende. Dit nog daargelaten hetgeen partijen over en weer hebben verklaard omtrent (de bijlagen bij) het e-mailbericht van 6 februari 2014. Bovendien wordt belanghebbende op inhoudelijke gronden in het gelijk gesteld. Het Hof is daarom van oordeel dat de rechtbank de heffingsambtenaar ten onrechte niet heeft veroordeeld in de kosten van belanghebbende in bezwaar en beroep.

4.3.

De slotsom is dat het hoger beroep gegrond is. De uitspraak van de rechtbank dient te worden vernietigd; beslist dient te worden als hieronder vermeld.

5 Kosten

5.1.

Gelet op het hiervoor overwogene acht het Hof termen aanwezig voor een veroordeling van de heffingsambtenaar in de kosten in bezwaar, beroep en hoger beroep van belanghebbende op de voet van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht. De voor vergoeding in aanmerking komende kosten zijn opgenomen in artikel 1 van het Besluit proceskosten bestuursrecht (hierna: het Besluit).

5.2.

Voor het onderhavige geval zijn dat de kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand, de kosten van het opstellen van een taxatierapport en kadastrale kosten. Ingevolge artikel 2 van het Besluit en met inachtneming van de Richtlijn van de belastingkamers van de gerechtshoven inzake vergoeding van proceskosten bij WOZ-taxaties (Stcrt. 2012, 26039) stelt het Hof het bedrag van deze kosten overeenkomstig het in de bijlage bij het Besluit opgenomen tarief op:

  • -

    bezwaar: € 246 (bezwaarschrift, wegingsfactor 1) + € 121 (2 x € 50 + omzetbelasting) voor het opgestelde taxatierapport = € 367;

  • -

    beroep en hoger beroep: 4 (proceshandelingen: opstellen beroepschrift in eerste aanleg en hoger beroep, verschijnen ter zitting in eerste aanleg en hoger beroep) x € 496 x 1 (wegingsfactor) = € 1.984;

  • -

    kosten kadastraal bericht: € 3,50;

In totaal derhalve op € 2.354,50.

6 Beslissing

Het Hof:

  • -

    vernietigt de uitspraak van de rechtbank;

  • -

    verklaart het beroep gegrond;

  • -

    vernietigt de uitspraak op bezwaar;

  • -

    vermindert de vastgestelde WOZ-waarde voor het jaar 2013 tot € 171.000;

  • -

    vermindert de aanslag onroerendezaakbelastingen voor het jaar 2013 tot een berekend naar een waarde van € 171.000;

  • -

    veroordeelt de inspecteur in de kosten van belanghebbende tot een bedrag van € 2.354,50;

  • -

    gelast de heffingsambtenaar aan belanghebbende het betaalde griffierecht ad € 45 (beroep) en € 122 (hoger beroep), in totaal € 167, te vergoeden.

De uitspraak is gedaan door mr. H.E. Kostense, lid van de belastingkamer, in tegenwoordigheid van mr. J.E. Soree als griffier. De beslissing is op 9 december 2016 in het openbaar uitgesproken.

Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie worden ingesteld bij de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), Postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Daarbij moet het volgende in acht worden genomen:

1.. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd.

2. het beroepschrift moet ondertekend zijn en ten minste het volgende vermelden:

a. de naam en het adres van de indiener;

b. een dagtekening;

c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

d. de gronden van het beroep in cassatie.

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad.

In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.